Układ wydalniczy znany jest tylko u przedstawicieli rzędu Archiacanthocephala, u których występuje w postaci nieco zmienionych protonefrydiów. Są to dwie krzaczasto rozgałęzione cewki, otwierające się do nieparzystego przewodu macicznego, względnie przewodu wytryskowego. Ślepo zakończone odgałęzienia tych narządów od strony jamy ciała zgrupowane są w wiązki, wewnątrz których sterczy płomyk rzęskowy. U samicy kolcogłowa swińskiego (Macracanthorhynchus hirudinaceus) naliczono 450 odgałęzień, u samca zaś 250. W przeciwieństwie do protonefrydiów płazińców, narządy te są wytworem tylko nielicznych komórek.

Ukałd wydalniczy u nicieni odbiega całkowicie od układu protonefrydialnego płazińców i wrotków, jakkolwiek niektórzy autorzy przypuszczają, że pochodzenie obu układów jest wspólne. W każdym razie u nicieni brak jest płomyka rzęskowego lub wici spotykanych w naczyniach wydalniczych tamtych grup. Narządy, które u nicieni uważane są za pełniące czynności wydalnicze, odznaczają się znaczną różnorodnością. U Secernantea są one reprezentowane najczęściej przez dwa naczynia, biegnące pośrodku wałków bocznych i otwierające się po brzusznej stronie ciała nieparzystym przewodem wydalniczym wysłanym oskórkiem. U Adenophorea natomiast (z wyjątkiem Plectidae i larwalnych postaci Mermithidae) rolę narządu wydalniczego ma pełnić jednokomórkowy gruczoł brzuszny. Wreszcie, u Trichuroidea i Dioctophymoidea brak jest układu wydalniczego.

Etapy rozwoju: jajo, larwa, forma dorosła.